Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

De U.S. Capitol

 
Na meer dan een week in South Carolina geweest te zijn was het tijd voor de volgende stop: Mt. Airy, North Carolina, waar Charles G. Brinkley opgroeide. Het werd een soort van familiereunie met veel mensen waar ik nog nooit van gehoord had. Het verblijf in Mt. Airy was maar kort, want donderdag werd ik ergens verwacht, namelijk in Arlington, Virgina voor de jaar lijkse reunie van de 80th Division veteranenorganisatie. Donderdagavond kwam ik, met 2 uur vertraging, aan op het vliegveld van Washington, de hoofdstad van de USA, dat tegen Arlington aan ligt.

Mijn verblijf in Arlington werd in zijn geheeld betaald door leden van de 80th Division die mij graag bij de reünie wilden hebben. Tijdens het familiediner op vrijdagavond zou ik zelf een presentatie geven over hetgeen wat ik doe: het adopteren van Amerikaanse oorlogsgraven. Tijdens de reünie zou ik voor het eerst ook de familie van Lawrence F. Shea ontmoeten, die speciaal daarvoor uit Pennsylvenia zou overkomen. Tussen de activiteiten van de reünie door zou er tijd zijn om naar Arlington en Washington D.C. te gaan. IEts wat je natuurlijk niet mag missen als je er zo dicht bij in de buurt bent, zelfs zo dichtbij dat je de U.S. Capitol Buidling vanuit je raam kan zien.

De eerste mogelijkheid was op vrijdag na de buisnessmeeting. In deze meeting werden enkele besluiten genomen en de financiële situatie van de de association uitgelicht. Veel begreep ik er niet van en toen ik mee moest doen in een stemming, stemde ik maar op de enige naam die ik kende. Na de meeting werd ik door een familielid van een veteraan meegenomen voor lunch met de veteraan zelf en daarna met hem samen naar de National Cemetery Arlington.

Op de begraafplaats zijn meer dan 300.000 veteranen, soldaten, familieleden en enkele andere belangrijke personen zoals oud-president John F. Kennedy begraven. De begraafplaats was laatst nog in het nieuws voor het feit dat 6.600 mensen in het het graf waren begraven. Ook op de begraafplaats de "Tomb of Unknown Soldiers". De overblijfselen van een onbekende soldaat uit zowel de Eerste als Tweede Wereldoorlog als de Korea-oorlog zijn daar begraven. De tombe wordt bewaakt door een soldaat uit de Honor Guard, een speciale eenheid hiervoor. De tombe en de wisseling van wacht trekken veel bekijks. De preciesie waarmee de wisseling gebeurt is indrukwekkend. Op de begraafplaats kan je uren, waarschijnlijk zelfs dagen, rondlopen op zoek naar graven van o.a. bekende personen in een doolhof van graven. Na enkele uren hadden onze voeten het echter gezien.

Die avond vond het familiebuffet plaats. Familieleden van veteranen en enkele veteranen zelf zijn aanwezig bij dit buffet. Het aantal veteranen uit WO2 aanwezig bij de reünie neemt helaas af door sterfgevallen en ziekten. Na het buffet was het mijn beurt om een presentatie te geven. Eigenlijk heb ik het niet zo op presentaties en zeker niet in het Engels, maar naar mijn idee ging het redelijk. De reactie van de 'dinnerleider' was zelfs "Wow" en dat maal twee. Na afloop mocht ik vele complimenten in ontvangst nemen, heb ik wat vragen kunnen beantwoorden en werden er meer foto's van mij gemaakt ik een paar minuten dan in een heel jaar. Een wat oudere vrouw vroeg of haar kleinzoon met mij op de foto mocht. Nou ja, vooruit dan maar... Het geeft weer eens aan hoe erg mensen ons werk waarderen. Ik was blij dat de familie van Lawrence F. Shea onder de indruk was, aangezien ik ook iets over Lawrence verteld had.

De volgende morgen vond de Memorial Servince plaats. Deze ceremonie was ter ere van de mannen van de 80th Division die tijdens de oorlog omkwamen, maar ook voor de veteranen die sindsdien zijn overleden, met nadruk op degene die sinds de laatste reünie zijn overleden. Per onderdeel van de divisie worden hun namen opgelezen, veteranen uit dezelfde eenheid staan daarbij op. Het is een indrukwekkend gezicht. Ook o.a. het Amerikaanse volkslied, gebeden en een kranslegging maken deel uit van de ceremonie die ongeveer een uur duurt.

Na de ceremonie was het tijd om Washington zelf in te gaan, eindelijk!, met de Shea familie. Veels te weinig tijd om alles te zien natuurlijk, maar in die zes uur die we hadden hebben we geprobeerd zoveel mogelijk te zien. En het meeste wat je gezien moet hebben als je in Washington bent, hebben we gezien: het Witte Huis, Washington Monument, World War 2 Memorial, Korean War Memorial, Vietnam War Memorial, Abraham Lincoln Memorial en de U.S. Captiol. Vermoeid, maar voldaan, kwam ik om half zes terug in het hotel aan, waar ik om zes uur voor het afsluitende banket werd verwacht. Snel afscheid genomen van de Shea familie, die weer op weg naar huis ging.

Die avond was iedereen chique gekleed voor het banket: veteranen en familie en vrienden, op dit moment dienende soldaten in de 80th Training Command, wiens veteranenorganisatie is samengevoegd met die van de 80th Division, en hun familie. Gezien de leeftijd van een groot deel van de aanwezigen geen dansvloer voor na het diner, zoals bij een banket gebruikelijk is. Gelukkig maar, want ik bak er niks van. Tijdens het diner praat ik zo nu en dan eens met een veteraan die naast mij zit en een paar ervaringen met mij deelt. Na het 3-gangendiner was er nog een presentatie van Brigadier-generaal (2 sterren) McLaren over de oorlog tegen terrorisme, want dat is de benaming voor de huidige oorlog in Irak en Afghanistan. Na zijn presentatie volgde nog verscheidene uitreikingen. Enkele mensen werden naar voren geroepen hiervoor, waaronder ik. Veteraan Dorsten, wie ik vorig jaar ook al had ontmoet, overhandigde mij een sieradenkistje van de 80th Division, ontworpen door zijn dochter. Een staande ovatie voor mij volgde nadat hij mij geïntroduceerd had. De uitreikeningen warne ook één van de laatste dingen van die avond en van deze reünie. Ik nam afscheid van enkele mensen en bedankte enkelen voor het mogelijk maken van mij komst.

Met het eind van de reünie zat mijn verblijf in Amerika er ook bijna op. De volgende ochtend nog wat ingepakt en uitgecheckt in het hotel. MEt de shuttle naar het vliegveld van Washington voor mijn vlucht naar Minneapolis, daar vandaan vlieg ik naar Amsterdam. De tweede trip naar Amerika is alweer voorbij. Time flies when you're having fun.
Amerika, hopelijk tot snel.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 

2 Hyvers respecteren dit

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags