Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Verwacht er niet te veel van

 
In de weken voorafgaand aan mijn trip naar de Verenigde Staten of Amerika zei de vrouw waar ik zou verblijven, en tevens dochter van Charles G. Brinkley wiens graf ik heb geadopteerd, verwacht niet te veel van deze trip. Verwacht niet weer die eer die je vorig jaar kreeg in de State Capitol van Kentucky en de op de Amerikaanse militaire basis Fort Knox. Dat zou dit jaar niet weer gaan gebeuren. Ik verwachtte ook niet dat dat dit jaar weer zou gaan gebeuren. Ik kwam enkel weer naar de USA, omdat ik het land geweldig vind. Waarschijnlijk wilde ze mij gewoon met haar e-mails misleiden, zo blijkt nu.

Al voordat ik vertrok had ik wat vermoedens dat er meer zou gebeuren dan dat zij mij verteld had. David Stephens, journalist, vertelde mij over een lunch, die ter ere van mij georganiseerd zou worden en de lieftallige echtgenoot van de vrouw waarbij ik verblijf had ook moeite om zijn mond te houden. Dus ik had wel wat vermoedens, maar wat precies wist ik niet, behalve die lunch dan en ze hadden mij ook verteld dat we naar de State Capitol zouden gaan en ik dacht al dat daar mij wat te wachten te stond. Guess what? I was right.

Gisteren was het dan zover. Gekleed in mijn typische Amerikaanse broek en poloshirt waarin ik eigenlijk niet gezien zou willen worden in Nederland, gingen we in een volgepakte auto op weg naar Columbia, de hoofdstad van de staat South Carolina en waar dus ook de State Capitol zich bevindt. Daar ontmoetten we Representative Rita Allison, die daar in de House of Representatives zit, voor een rondleiding door de State Capitol. In de House of Representatives kwamen de verassingen tevoorschijn: de vlag van South Carolina die op het State Capitol gewapperd had en een certificaat namens de House of Representatives als een dank namens de staat voor het werk ik doe. Daarna met z'n allen gegeten in een wat duurder restaurant dan alle fast-food ketens in de Verenigde Staten. Het was eigenlijk te veel eer, zeker na alles wat vorig jaar georganiseerd was. Maar de dag op State Capitol was nog niets in vergelijking wat er de dag daarna zou komen.

Met de vriendschapspin met zowel een Amerikaans als Nederlands vlaggetje opgespeld en toch enigszins zenuwachtig voor die lunch die voor mij georganiseerd was gingen we op weg. Ik had geen idee wat ik ervan moest verwachten, ik wist ook niet wie en hoeveel mensen er zouden zijn. Als ik de auto uitstap zie ik een groep vrouwen buiten het restaurant staan, als we naar beginnen gaan zie ik verschillende mannen in een outfit van de American Legion in Boiling Springs. De American Legion is een veteranenorganisatie en deze mannen zijn dus veteranen. Als ik op hun caps kijk zie ik dat ze in verschillende oorlogen hebben gevochten: Korea, Vietnam en ook de Tweede Wereldoorlog. Ik kom niet voor hen, maar zij zijn hier voor mij.

Ik krijg een plaats aangewezen aan de tafel. Ongeveer half van het restaurant zit vol met mensen, die voor mij, een 17 jarige jongen uit Nederland, zijn gekomen. Toen ik zat kreeg ik even snel de kans om te kijken naar het programma dat op programma lag. Ik zag dat er verschillende presentaties op het programma stonden: o.a. van de Representative in de House of Representative in South Caroline Steve Parker, de American Legion Post 200, Spartanburg County, Frank Montogomery Disabled American Veterans Chapter 3, Military Order of Purple Heart Chapter 1781 en de de Blue Star Mothers. Daarna was het veel handen schudden en met mensen op de foto's. Ik werd beschouwd als een beroemdheid en dat enkel voor het doen voor zo iets kleins, zo'n klein gebaar in vergelijking met wat de veteranen en zij die het niet overleefden vele jaren geleden.

Na een openingswoord van David Stephens, journalist, veteraan en organisator van de lunch, en een gebed begon het overhandigen van diverse plaquettes, certificaten en een vlag die boven de US Capitol in Washington wapperde. Een van de certificaten werd overhandigd door een veteraan in een rolstoel voor de Frank Montgomery Disabled American Veterans Chapter 3. Hij zat in een rolstoel, want hij miste een been. Oorlog heeft voor veel soldaten gevolgen voor de rest van hun leven. Een ander certificaat kwam van de Blue Star Mothers, een organisatie van moeders van wie kinderen op dit moment in het leger dienen. Hopelijk komen hun kinderen veilig terug.

Een grote taart werd voor mij binnen gebracht, vol met Amerikaanse en Nederlandse vlaggetjes. De laatste had hij op internet moeten kopen. We blijven een klein landje, he? Toen was het woord aan mij. Niks voorbereid hebbend, ik zei wat op dat moment in mij opkwam. Een ding wilde ik in ieder geval zeggen: "ik ben niet de enige die dit doe. Op de Amerikaanse Begraafplaats zijn namelijk alle 8.301 graven geadopteerd." Applaus was er voor dat.
Daarna was het tijd voor de lunch en natuurlijk een stuk gebak. Nog mogen spreken met verschillende mensen, waaronder een veteraan die zowel in de Tweede Wereldoorlog, de Korea-oorlog en in Vietnam heeft gevochten. Een jongen vroeg of ik in zijn moeders auto wilde rijden. Een snelle wagen, maar hij wist niet dat ik geen rijbewijs had. Hij was duidelijk gefascineerd met auto's, want hij kon er niet over stoppen. Hij zei dat ik naar de autoshow moest gaan die vandaag plaatsvond, hij wilde zelfs mijn ticket betalen. Dat hoefde natuurlijk niet, maar wel aardig van hem.

Vandaag en gisteren waren dagen waar ik niet van had verwacht dat ze plaats zouden vinden, maar ik voel me opnieuw vereerd en ben blij dat ik dit allemaal weer heb mogen meemaken. Nu alles maar weer laten bezinken en genieten van de tweede en laatste week in de USA, waarin nog veel op het programma staat. Wat het mij brengen zal? Ik heb geen idee. Ik laat het gewoon gebeuren.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 

7 Hyvers respecteren dit

  • Roelant Knauff
  • Ralph
  • John
 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags