Voor ons, adoptanten van de graven van Amerikaanse soldaten die omkwamen tijdens de Tweede Wereldoorlog, is het verzorgen van deze graven redelijk. Het is normaal dat wij iets terug doen voor de mannen, die hun leven voor onze vrijheid, voor hen die zoveel opofferden. In de Verenigde Staten wordt het meer dan waar dan ook gerespecteerd dat mensen zoals wij dit doen. Meer dan wij kunnen voorstellen.
In Amerika speelt het leger een grote rol. In veel families is er wel teminste een persoon die dient of anders kennen ze wel iemand die dient of gediend heeft. De mensen zijn hier trots op de mannen en vrouwen die in het leger dien(d)en. Voor (oud-)soldaten heeft men het grootste respect. Iets wat soms in Nederland ontbreekt. Men klaagt liever of het feit dat soldaten in Afghanistan zitten dan dat ze deze soldaten support geven. Bij sommigen ontbreekt het respect zelfs zo erg dat ze zelfs durven te klagen bij overlijdensberichten van soldaten. Gelukkig wordt er ook respect getoond op dagen als Veteranendag. Het applaus voor soldaten en veteranen is hartverwarmend. Maar het leger is lang niet zo belangrijk in Nederland als in Amerika.
Het grote belang van het lerger in Amerika is waarschijnlijk ook de reden waarom Amerikanen zo onder de indruk zijn en zo dankbaar zijn als ze horen wat mensen zoals ik doen in Europa: het verzorgen van de graven van Amerikaanse soldaten. Ze zijn blij dat deze Amerikaanse mannen niet worden vergeten en ze zijn blij dat er mensen zijn die waarderen wat Amerika voor ze heeft gedaan tijdens de oorlog. Het betekent veel voor ze, heel veel.
Dat het veel voor Amerikanen betekende, merkte ik al op tijdens het doen van onderzoek naar de soldaten wiens graven ik heb geadopteerd. Er zijn Amerikanen die je helpen met je onderzoek waar ze kunnen, anderen laten een berichten achter om je te bedanken. Het meest dankbaar zijn natuurlijk nog de families van deze mannen. Uit het contact met deze families zijn vriendschappen ontstaan en die hebben ertoe geleid dat ik nu opnieuw in Amerika ben.
Hier in Amerika wordt het enkel nog meer duidelijk wat het voor Amerikanen betekent dat er mensen omkijken naar de graven van Amerikanen. Een journalist, die zelf ook onder de inruk was en zelf voor meer dan 20 jaars in de marine diende, vroeg mij eergisteren: "Do you understand what it means to us?" Ja, dat wist ik. Ik wist het uit het contact met de dochter van Pvt. Charles Brinkley, bij wie ik op dit moment verblijf en door de vele mensen die ik ontmoet heb de afgelopen dagen. "Nice to meet you" hoorde ik vaak en "Thank you" voor het doen wat ik doe. Vandaag waren we even in de kapsaloon van Wanda, een vriendin van de vrouw bij wie ik verblijf. Ze ' kende' mij, zaosl zoveel anderen, en wiste wat ik deed. Ze wist eigenlijk niet zo goed wat ze moest zeggen, maar ze wilde wel even een foto van mij en de dochter van de soldaat hebben. Twee dagen eerder ontmoette ik een Korea veteraan, die bij de American Legion zat, een organistatie van veteranen. Hij had een klein voor mij: een mok van South Carolina. Hij wilde een foto van mij en hem op het moment dat hij mij de mok overhandigde, een wegwerpcamera had hij ervoor bij zich.
Er is een gezegde dat als volgt gaat: "Het zijn de kleine dingen die het hem doen." Het gaat waarschijnlijk hier op. Het adopteren van een graf is maar een klein ding in vergelijking met wat deze soldaten opofferden, maar voor Amerikanen betekent het heel veel, zeker voor de families. Iets wat je je echt realiseert wanneer je in Amerika bent.
Stuur door
Dit is niet OK